„Jest ciekawym paradoksem to, że dopiero kiedy akceptuję siebie takiego, jakim jestem, mogę się zmienić.” – Carl Rogers
Psychoterapia humanistyczna (humanistyczno-egzystencjalna)
Do nurtu psychoterapii humanistycznych zalicza się wiele różnych podejść, m.in. terapię skoncentrowaną na kliencie, terapię Gestalt, terapie egzystencjalne, terapie skoncentrowane na doświadczeniu (EFT – terapia skoncentrowana na emocjach).
Terapie humanistyczne cechuje koncentracja na “tu i teraz” (bezpośrednim doświadczeniu klienta w trakcie sesji) oraz wewnętrznej perspektywie klienta, którą terapeuta próbuje się zrozumieć.
Istotną rolę we wszystkich kierunkach terapii humanistycznej odgrywa relacja terapeutyczna, która nawiązuje się pomiędzy klientem a terapeutą. Istotnym założeniem psychoterapii humanistycznej jest traktowanie klienta jako podmiotu, osoby aktywnie biorącej udział w procesie zmiany, a nie tylko “poddającej się” temu procesowi. To klient jest ekspertem od samego siebie, swoich emocji i doświadczeń, terapeuta posiada wiedzę i doświadczenie w
obszarze zdrowia psychicznego, jest ekspertem od przebiegu i technik psychoterapii – żadna z tych osób nie przyjmuje jednak dominującej pozycji. Dlatego terapeuci humanistyczni słowo pacjent zastąpili określeniem klient – dla podkreślenia podmiotowości klienta i partnerskiego charakteru relacji terapeutycznej.
Kierunki egzystencjalne w terapii humanistycznej poruszają takie tematy jak lęk, samotność, śmierć, wolność czy odpowiedzialność, zajmują się poszukiwaniem znaczenia i sensu życia.
Psychoterapia humanistyczna jest odpowiednia dla osób cierpiących na zaburzenia psychiczne, ale także takich, które chcą poznać i lepiej rozumieć siebie oraz poszukują rozwoju i pełniejszego wykorzystania potencjału osobistego.